Nowa Huta to unikalna dzielnica Krakowa, będąca jednym z najlepiej zachowanych przykładów urbanistyki socrealistycznej w Europie. Zbudowana od podstaw w latach 1949-1956, miała być 'idealnym miastem robotniczym' i przeciwwagą dla tradycyjnego, mieszczańskiego Krakowa.
Decyzja o budowie Nowej Huty zapadła w 1947 roku - na żyznych ziemiach okolicznych wsi rozpoczęto budowę kombinatu metalurgicznego w ramach wzorcowego miasta socjalistycznego. 17 maja 1949 roku Hilary Minc podpisał decyzję o budowie miasta. W 1951 roku Nowa Huta została włączona do Krakowa jako XVIII dzielnica.
Architektura Nowej Huty, zgodnie z hasłem 'socjalistyczna w treści, narodowa w formie', nawiązuje do tradycji Krakowa renesansowego i barokowego. Plac Centralny z promieniście odchodzącymi alejami to imponująca kompozycja urbanistyczna. Każde osiedle jest inne, a architekci dbali o różnorodność i wysoką jakość przestrzeni.
W 2004 roku układ urbanistyczny Nowej Huty został wpisany do rejestru zabytków jako 'reprezentatywny przykład socrealizmu w Polsce'. Brytyjski dziennik The Guardian umieścił Nową Hutę na 1. miejscu listy 10 najlepszych dzielnic do życia w Europie. Dzielnica oferuje też dostęp do Łasków Nowohuckich - cennego terenu przyrodniczego.